Árið 1936 var  byrjað að lesa framhaldssögur í dagskrá Ríkisútvarpsins  undir heitinu Útvarpssagan. Helsti sögulesari  á fyrstu árunum var Helgi Hjörvar sem las ýmsar norskar sögur í eigin þýðingu. Frægust þeirra er Bör Börsson eftir Johan Falkberget sem lesin var 1944. Hún  hitti svo vel í mark hjá hlustendum, að sagt var að ekki þýddi að hafa kvikmyndasýningar né boða til funda meðan lestrunum var útvarpað.

Jafnan hefur verið  reynt að gæta fjölbreytni í vali á útvarpssögum. Helstu rithöfundar þjóðarinnar hafa lesið úr verkum sínum. Fyrstur var Kristmann Guðmundsson árið 1940 sem las sögu sína Ströndin blá. Sérstaklega er að að minnast flutnings Halldórs Laxness á verkum sínum, fyrst las hann Sölku Völku 1954 og síðan ýmsar aðrar sögur. Úrvals sögur þýddar, frá mörgum löndum, hafa verið fluttar, einnig ævisögur sem oft  eru vinsælar. 

Lengi var útvarpssagan á kvölddagskránni, en á sjötta áratug síðustu aldar var einnig tekið að lesa framhaldssögur síðdegis, um klukkan hálfþrjú, og  voru þá gjarnan fluttar spennu- og afþreyingarsögur af léttara tagi. Sérstakur liður  á dagskránni að vetrinum var  lestur fornsagna og minnast menn ekki síst  Einars Ólafs Sveinssonar sem þrisvar sinnum las Njálu og ýmsar fleiri sögur. Ennfremur voru  útvarpssögur ætlaðar börnum.    

Lestur framhaldssagna er fyrirferðarminni í dagskránni en áður  var, enda  hefur dagskrárgerð af ýmsu tagi aukist mjög á síðustu áratugum.  Útvarpssagan er lesin allan ársins hring, klukkan 15.03  frá  mánudegi til föstudags.  Á sumrin, frá júníbyrjun út ágúst, hefur kvöldsagan verið lesin og á síðustu árum  fluttar úrvalssögur úr safni útvarpsins. Börnum er sinnt í þættinum Leynifélaginu og þar er jafnan framhaldssaga í gangi.