BNA 2010. Ls: Martin Scorsese. L: Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Ben Kingsley. Smárabíó, Sambíóin Kringlunni, Laugarásbíó, Borgarbíó Akureyri. 2:18 klst. B.i. 16 ára.

Stjörnur:  * * *

Þetta er öflug bandarísk spennuhrollvekja sem virkar út í æsar enda standa eintómir fyrsta flokks fagmenn að henni. Höfundurinn er einn af afkastamestu og hæfileikaríkustu leikstjórum Bandaríkjanna, Martin Scorcese (t.d. (Mean Streets (1973), Taxi Driver (1976), Raging Bull (1980) Goodfellas (1990), The Age of Innocence  (1993), Casino (1995), Gangs of New York  (2002), The Aviator (2004), The Departed (2006)). Ræman er gerð eftir skáldsögu Dennis Lehane frá 2003 en gerist kringum 1954. Þarna ríkir film-noir stemmning og af nógu er að taka, lögreglurannsókn á dularfullri fangelsiseyju úti af Boston í Massachusetts, hættulegir geðsjúklingar, ískyggilegir læknar, felu-nasistar og fleira. Og eins og tíðkast í film-noir myndum er eitthvað óuppgert og truflandi við æviferil aðalpersónanna.  Frásagnarefnið tengist mestallt tveimur lögregluforingjum  Teddy Daniels (DiCaprio) og Chuck Aule (Mark Ruffalo) sem sendir eru til eyjarinnar til að rannsaka hvarf óðrar konu. Upphafsatriðið slær rækilega tóninn með því að sýna DiCaprio illa sjóveikan og ælandi í klósettið um borð í ferju. Og myndina út í gegn er hann með annan fótinn í öðrum heimum og veit sjaldnast með vissu hvaðan á sig stendur veðrið. Hann ferðast með þungan andlegan farangur, var í hópi þeirra hermanna sem komu að dauðabúðunum í Dachau í Þýskalandi í lok síðari heimsstyrjaldar, en myndin gefur í skyn að þar hafi fleira gerst en sögubækur segja frá, og síðar missti hann konu sína á vofeiflegan hátt en auðvitað allt óljóst með aðdragandann. Á Einangrunareyju virðist lögregluforingjunum að engum sé treystandi, Ben Kingsley leikur stórdularfullan yfirlækni og Max von Sydow er þýskur geðlæknir. Allir verðir og sjúklingar eru líka stórlega varasamir. Lögreglumennirnir sogast inn í hroðalega atburðarás sem vekur veltilreiddan hroll þar sem umhverfishljóð, tónlist, myndataka og umgerð eru mögnuð þannig að áhorfendur standa iðulega á öndinni og eru undir lokin sennilega flestir tímabundið léttruglaðir eða gott betur. Þetta er ein af þeim ræmum sem byggist á raunverulegum umhugsunarefnum og skammtar okkur ævinlega nægt efni til að missa ekki sambandið við verkið. Þarna er heldur ekki reynt að ýfa hugrenningar áhorfenda með eintómum gauragangi og sjokkeffektum.  Þarna er spilað á strengi sem eru klassískir í hrollvekjum, eins og lofthræðslu, rottugang, fárviðri, höfuðverk og ofskynjanir. Og fyrirboðar og vísbendingar dynja á okkur. Shutter Island, Einangrunareyja, lokar þig tryggilega inni og skilar miklum hrolli fyrir peningana.

Ólafur H. Torfason